Personal

Behind the scenes – Hoogtevrees op reis

24 september 2017
Marcella

Hoogtevrees op reis, dat is niet altijd makkelijk. We zijn nou eenmaal best avontuurlijk, en dus brengt het ons regelmatig in situaties waarin ik best angstig ben. Ik neem je mee naar mijn eerste Behind the scenes!

Het idee voor deze behind the scenes deed ik op bij Lizette van Reismuts. Zij vertelde over het verschil tussen wat je ziet en hoe het er werkelijk aan toe gaat. Leuk artikel!

Toronto, CanadaBibberen op de CN Tower in Toronto

Op de Space Needle in Seattle ging het nog prima. Daar stond ik te genieten op het observatieplatform op 160 meter hoogte. Dit wilden we tijdens onze roadtrip Oost-Canada ook doen op de 350 meter hoge CN Tower in Toronto. Een eindje hoger, maar dat moest toch vast wel lukken? Vol goede moed stapte ik de lift in, die na een aantal meters een ‘geweldig uitzicht’ gaf omdat hij best veel glazen panelen bleek te hebben… Het zweet brak me uit en ik schuifelde direct bij al dat glas vandaan. Hoogtes vind ik niet prettig, maar zien dat je zo’n eind omhoog gaat vind ik echt verschrikkelijk. Eenmaal bovenop die toren heb ik dan ook amper genoten van het uitzicht. Ik vroeg me alleen af hoe ik weer beneden moest komen. Uiteindelijk was dat toevallig met een dichte lift, die bleek er dus ook te zijn. Toch heb ik een tweede keer bovenop de CN Tower overgeslagen tijdens onze roadtrip The Great Lakes

Toronto is een onwijs leuke stad. Lees mijn City Guide Toronto!

Marcella in de bergen in Oostenrijk

Die enge afdaling in Oostenrijk

Hiken vind ik heerlijk, en dus deden we dat ook tijdens onze roadtrip Oostenrijk. Ik ben niet dol op skiliften (goh, iets met hoogtes), en dus zochten we een wandeling waarbij dit niet nodig was. In de ANWB Extra Salzburgerland actief vonden we de wandeling ‘Over de Loferer Alm’ bij het plaatsje Lofer. Het begon goed met een wandeling over de mooiste paadjes en prachtige dalen. We genoten volop, totdat we begonnen aan een afdaling. De foto boven is aan ‘t begin van dit pad gemaakt. Daarna volgde een heftige steile afdaling. We klauterden over brokken steen en ik had ontzettend last van mijn hoogtevrees. Er was alleen maar angst en de hoop om veilig beneden te komen. Dat gebeurde gelukkig, al waren we alleen maar opgelucht en blij dat het voorbij was. Eenmaal beneden zagen we het bordje ‘Levensgevaar, betreden op eigen risico’. Het bleek een rode route, waarbij een geoefende klimmer mee moet als begeleider… Dat stond er niet bij in ons boekje.

In Oostenrijk liepen we ook door kloven en klammen. Dat was erg leuk!

Berchtesgaden, Duitsland

Smalle weggetjes met een diepe afgrond

We zijn er regelmatig overheen gereden, smalle weggetjes met haarspeldbochten en een diepe afgrond aan de zijkant. Sardinië was er vol mee, maar ook in Nieuw-Zeeland en Oostenrijk troffen we wat spannende exemplaren. Misschien kan je in dat geval beter aan het stuur zitten, als bijrijder vind ik het niet een erg fijne ervaring om over dat soort weggetjes te rijden. Het voelt alsof je zo dat ravijn in kunt storten. ‘t Meest eng vond ik de weg naar Berchtesgaden want die zit vol haarspeldbochten. Deze weg word je over gereden met een bus, en vanwege de draaihoek voelt dit nog enger. Ik heb het grootste gedeelte van de route gewoon niet gekeken, dus eenmaal op grote hoogte moest ik wel even wennen aan het hoogteverschil.

Belfort, Gent
Ik haal de top niet altijd

In steden kan je vaak allerlei torens beklimmen, moderne of juist historische varianten. Vaak levert het je een geweldig uitzicht op, maar bij mij zorgt het ook wel eens voor een stimulans van mijn hoogtevrees. Toch probeer ik altijd de top te halen. Zo lukte me dat prima in Valencia en Sevilla, maar in Gent haakte ik vroegtijdig af. Zo’n scheve toren met smalle trapjes is niet echt mijn ding. In Sevilla hadden ze dat slim gedaan, omdat je daar over hellingen naar boven loopt. Dit is een breed pad met een gelijkmatige stijging. Ideaal! In Mechelen haalde ik de top op 10 treden na. De top bestaat daar uit flink veel glas voor een ultiem open effect. Laat ik dat juist eng vinden…

Marcella, Drei Zinnen, ItalyAngst bij de Drei Zinnen

Tsja, en dan tot slot de Drei Zinnen, mijn mooiste hike ‘ever’. Wat een geweldig mooi gebied is dat! Maar ook hier heb ik best wat angsten moeten overwinnen. Zo was er op zo’n 3 kwart van onze route een nogal scheve wand waar je op moet klauteren. En is er vlak voor het einde van het rondje nog een diepe afgrond naast een smal paadje. Dat zijn de momentjes dat ik liever op een andere plek was, stevig met beide voeten op de vlakke grond. Toch sta ik een volgende keer toch gewoon wél weer op dit soort paadjes. Grenzen verleggen, dat is leerzaam. En daar hoort in mijn geval hoogtevrees op reis bij.

Dit vind je vast ook leuk!

Heb jij last van hoogtevrees op reis?

Volg mijn reisavonturen! Facebook – Youtube – Twitter – Instagram – Bloglovin

You Might Also Like

32 Comments

  • Reply Shirley 24 september 2017 at 08:09

    Op torens heb ik er geen last van, maar zodra ik vrij loop in de bergen, krijg ik soms wel last van hoogtevrees. Eigenlijk meer dieptevrees, terwijl ik nog omhoog klim (wat wel gaat), begin ik te denken: ‘omg, volgens mij durf ik nooit meer naar beneden.’ Ik heb dan ook al een keer huilend op een berg gestaan. Gelukkigs is mijn vriend heel geduldig. Hij heeft juist hoogtevrees bij uitzichtpunten, dus we wisselen elkaar mooi af. Het geeft wel een gevoel van voldoening als je het toch hebt gedaan en weer veilig beneden staat, of niet?

    • Reply Marcella 26 september 2017 at 19:04

      Ik heb inderdaad ook meer last van dieptevrees, dat zeg je goed. Bij inspanning en vermoeidheid wordt die angst ook groter. Heel vervelend, maar toch ga ik elke keer de uitdaging weer aan 😉 Mijn man heeft ook veel geduld, hij helpt mij over de meest lastige stukken. Dat is fijn! En ja, het geeft zeker voldoening als je het toch maar mooi gedaan hebt! 😉

  • Reply Anne - Ditisanne 24 september 2017 at 08:43

    Oeps, dat lijkt me wel lastig! Gelukkig heb ik er geen last van al moet ik bij een steile afdaling of haarspeldbochten ook wel even slikken!

    • Reply Marcella 26 september 2017 at 19:11

      Lastig is het zeker, maar ik red me er gelukkig prima mee. Heb jij er dan vooral in de auto last van?

      • Reply Anne - Ditisanne.nl 27 september 2017 at 15:10

        Vooral als ik meerijd en me niet helemaal veilig bij de bestuurder voel. 🙂 Maar dat is niet echt hoogtevrees. Het enige waar ik wat dat betreft last van heb is als ik op een megahoog gebouw sta en echt recht naar beneden kijk (en dan stiekem de gedachte binnensluipt hoe het voelt als het gebouw om zou vallen of ik naar beneden zou vallen oid).

        • Reply Marcella 27 september 2017 at 20:37

          Ohja, mijn fantasie denkt ook geregeld de meest vreemde dingen. Dat kan je echt bang maken hé 😉 Ik heb gewoon teveel fantasie, haha!

  • Reply anto 24 september 2017 at 09:00

    Herkenbaar. Ik heb geen hoogtevrees maar ben wel bang om te pletter te vallen. Op wiebelige paadjes die schuin lopen en steile afdalingen ben ik dus niet heel goed. In de bergen loop ik daarom vaak met wandelstokken zodat ik wat extra houvast heb. Dingen als torens etc heb ik dan weer helemaal geen moeite mee. Gelukkig is het ‘t uitzicht altijd meer dan waard!

    • Reply Marcella 26 september 2017 at 19:13

      Het uitzicht is het zeker altijd waard! Daarom dwing ik mezelf altijd om weer ‘gewoon’ te gaan en mijn angst opzij te zetten. Maar makkelijk is dat helaas niet altijd. Ach, angsten zijn er om te overwinnen hé 😉

  • Reply Wanda 24 september 2017 at 11:11

    Echt last van hoogtevrees heb ik niet maar ook ik heb in Oostenrijk weleens ergens gestaan waar ik met angst en beven naar toe ben geklommen en dat het echt wel even duurde voor ik enigszins kon genieten van het uitzicht.

    • Reply Marcella 26 september 2017 at 19:13

      Dat klinkt wel als een herkenbare angst. Waar had je daar het meest last van? Extreem enge paadjes?

  • Reply Kelly 24 september 2017 at 18:55

    Ik heb gelukkig geen hoogtevrees en zal waarschijnlijk als eerste een sprintje naar boven trekken, haha. Ik ontmoet wel regelmatig mensen met hoogtevrees en het kan echt lastig zijn op reis.

    • Reply Marcella 26 september 2017 at 19:14

      Wat lijkt me dat heerlijk, nergens last van hebben! Ik red me er best mee hoor, maar ik moet zo af en toe wel een angst overwinnen om ergens te komen. Gelukkig maakt het uitzicht meestal veel goed! 😉

  • Reply Yvonne 24 september 2017 at 21:34

    Ik heb ‘t ook niet heel erg op hoogtes, maar moet mezelf altijd even streng toespreken en dan gaat het wel. Mijn man heeft echter zo’n erge hoogtevrees dat we eens halverwege een hike zijn omgedraaid, om de anderhalf uur weer terug te lopen. 🙂

    • Reply Marcella 26 september 2017 at 19:22

      Jezelf streng toespreken, dat werkt inderdaad wel zo af en toe. Maar soms gaat het echt niet om een bepaald stuk te lopen. We zijn er gelukkig nog nooit een flink eind voor omgelopen.

  • Reply Eva 25 september 2017 at 09:52

    Her eerste dat ik tracht te doen wanneer ik in een stad aankom, is een hoog punt zoeken om alles goed van bovenaf te bekijken. Toen ik op de Burj Khalifa (hoogste gebouw ter wereld) was, zag ik mensen letterlijk zich aan alles wat ze vast konden grijpen, vastpakken. Maar die is dan ook wel echt heel erg hoog!

    • Reply Marcella 26 september 2017 at 19:23

      Ik zal de Burj Khalifa maar overslaan, voor mij was de toren in Toronto wel hoog genoeg. Al had ik vast minder last gehad als die lift niet zo vol glas zat…

  • Reply Sanne 25 september 2017 at 12:39

    Wel stoer van je dat het toch allemaal doet en probeert. Dat is echt niet makkelijk! Ik heb eigenlijk nooit last van hoogtevrees, tot een paar weken terug op het land van ooit festival. Er was een mega grote opblaas survival baan, waar je aan het einde 5 meter naar beneden moest springen. Iedereen sprong, maar ik…ik durfde toch echt niet. 🙂

    • Reply Marcella 26 september 2017 at 19:24

      Ik ben er best trots op, dat ik het vaak wel probeer. Met wisselende resultaten, dat wel 😉 Oei, 5 meter naar beneden springen klinkt best eng. Dat had ik ook niet zo gedurfd denk ik…

  • Reply Sabine 25 september 2017 at 15:09

    Leuk artikel! Heel herkenbaar ook haha 🙂 Heb ook hoogtevrees en sta soms echt doodsangsten uit. Met name op de weg als er haarspeldbochten en diepe afgronden zijn. Ook hoge torens zijn niet altijd fijn om op te staan. En sommige dingen doe ik gewoon niet, dus als iedereen gaat paragliden blijf ik lekker op de grond 🙂

    • Reply Marcella 26 september 2017 at 19:25

      Groot gelijk dat je soms op de grond blijft! Doe ik ook hoor, zoals toen Jan ging vliegen in een helikopter. Ik twijfelde zo, maar vond de investering te hoog voor het risico dat ik ter plekke alsnog zou afhaken. Dus ik ben achter gebleven. Vind ik nog wel eens jammer, maar het lijkt me dan ook echt eng. Gelukkig is veel voor jou herkenbaar 🙂

  • Reply Jessica 25 september 2017 at 21:54

    Leuk artikel! En ik neem aan dat je je na het overwinnen van die angsten wel goed voelt toch? 🙂 Ik heb gelukkig niet echt last van hoogtevrees, maar ik zou bijvoorbeeld NOOOOIT gaan bungeejumpen, zelfs niet als ze me ervoor betalen. Ik heb daar zo veel akelige verhalen over gelezen en gehoord dat ik dat dus mooi niet ga doen ;p

    • Reply Marcella 26 september 2017 at 19:26

      Ja, het overwinnen van mijn angsten voelt zeker goed! Ik ben er toch best trots op dat ik het elke keer maar weer probeer. Dat kan niet iedereen zeggen 😉

  • Reply Jenny 27 september 2017 at 23:10

    Ik kan geen diepte zien, dat maakt soms dat ik extra voorzichtig ben. Gelukkig heb ik niet echt last van hoogtevrees.

    • Reply Marcella 5 oktober 2017 at 10:52

      Dat heeft Jan ook, soms best lastig. Gelukkig heb je geen hoogtevrees!

  • Reply Diana 30 september 2017 at 11:11

    Echt hoogtevrees heb ik niet maar vind het echt eng om te vallen. Ook als ik eenmaal aan de hoogte gewend ben en ik weet dat ik niet te pletterval (ook al weet je dat nooit helemaal zeker) dan komt alles goed. Ben zelf altijd van je angsten overwinnen, lukt helaas niet altijd zoals met Bungee jumpen. Tof dat je zo artikel schrijft. Veel zullen zich in herkennen.

    • Reply Marcella 5 oktober 2017 at 10:53

      Dat wennen aan de hoogte herken ik wel, dat heb ik ook. Inderdaad is het altijd goed om je angsten te overwinnen en je grenzen te verleggen. Doe ik ook zeker!

  • Reply Helena 13 oktober 2017 at 07:31

    Ik had last van hoogtevrees maar nu kan geen gebouw of berg hoog genoeg zijn.

    • Reply Marcella 13 oktober 2017 at 11:22

      Wat heeft er voor die omslag gezorgd Helena? Lijkt me heerlijk om nergens last meer van te hebben!

      • Reply Helena 14 oktober 2017 at 08:34

        Mijzelf er zo vaak mee confronteren (ondanks hoogtevrees toch het hoogste gebouw van de stad op bijvoorbeeld) en dan ontdekken dat er niet veel kan gebeuren.

        • Reply Marcella 15 oktober 2017 at 12:37

          Slim om jezelf zo aan de hoogte te laten wennen. Doe ik ook, maar moet er nog wat meer focus op leggen. Slimme tip!

  • Reply Kees Aandelen 15 oktober 2017 at 18:11

    Ik heb zelf geen last van hoogtevrees, maar zo in die bergen zou iedereen het denkik wel een beetje krijgen.

    • Reply Marcella 23 oktober 2017 at 09:18

      In de bergen heb je soms best smalle paadjes langs diepe dalen. Dat is echt even slikken af en toe…

    Leave a Reply