Dagelijks dezelfde routine. Opstaan, douchen, aankleden, eten, vouwfiets pakken en op naar de trein. En dan mooi op tijd, zodat ik op dat ene fijne plekje kan zitten. Of als deze bezet is, op die andere mooie plek. Elke dag weer. Week in, week uit.

En met mij vele anderen. Om mij heen zitten dagelijks dezelfde mensen. Die jongen met die krullen die vaak in het halletje zit met zijn iPad, die oudere mevrouw die zo lief lacht, die jongen die elke ochtend ontbijtkoek eet en die aardige vrouw met haar leuke opvallende kleren.

Af en toe een praatje hier en daar. Vaker nog rijden we zwijgzaam naar onze scholen en werkgevers in die andere stad, 70 kilometer verderop, of nog verder. Onderweg passeren we de andere trein, die naar onze woonplaats rijdt. Vol met mensen die de rit elke dag de andere kant op maken. Ook Forenzen, maar dan andersom.

Eigenlijk wonderlijk, dat veel mensen elke dag weer vele kilometers van de ene naar de andere plaats bewegen. Want als we hier en daar van baan zouden wisselen, zou het file probleem of de volle trein verleden tijd zijn. Dan konden we niet meer genieten van het laatste half uur slaap onderweg of file flirten. Wel zijn we dan een groot probleem kwijt. Zal dat niet ideaal zijn?